Mijn zwangerschap en bevalling ❀

1618113_10202688401905163_5556225059987218166_o

Tranen rolden over mijn wangen, ik sprong mijn vriend in de armen om hem te vertellen dat de zwangerschapstest positief was.
29 oktober 2013. Een dag om nooit te vergeten! We gingen meteen die middag nog kaartjes kopen voor de toekomstige grootouders met een tutje en sokjes bij.
Onze ouders hadden al hun vermoeden maar waren toch blij met het nieuws.

Ik bleek al 7 weken zwanger te zijn toen. En dit na amper 3 weken gestopt te zijn met de anticonceptiepil. We waren dan ook niet gefocust en zeiden dat als het zover was, de tijd wel zou komen maar de tijd dacht daar dus erg snel over. Bij mijn eerste echo op 8 weken hoorde we het hartje al kloppen. Dit was een emotioneel en blij moment. Telkens ik op onderzoek moest bij de gynaecoloog verliep alles prima, ondanks al de zenuwen die er vooraf bij kwamen kijken.
Hoe meer de zwangerschap vorderde, hoe meer ze ook zag dat ze lichtelijk meeging met de curve.

Op 33 weken bleek toch dat zij niet zo goed groeide en wilde de gynaecoloog dit opvolgen. Ik moest 2 weken nadien terug komen om te zien of ze dan genoeg was bijgekomen. Ze amper  bijgekomen! Ze schreef me thuis en zei dat ik goed moest rusten, omdat dit veel kan doen voor de groei van de baby.
Ik moest die week nog terug komen om te zien of alles goed ging. Helaas maar ze was niets bijgekomen deze keer! En toen kreeg ik onverwacht nieuws. Op 36 weken en 3 dagen vertelde ze mij dat ik de avond nadien opgenomen zou worden in het ziekenhuis en ingeleid zou worden omdat we beter ons kindje geboren konden laten worden en haar eten konden geven. Ik was in shock, alles leek plots zo snel te gaan!

Donderdagavond 29 mei 2014 , 20.00u: We kwamen aan in het ziekenhuis en ik werd naar mijn kamer begeleid. Daar moest ik mij uitkleden en nadien werd er een ballonkatheter opgestoken met wee opwekkende gel, wat voor een snelle ontsluiting zou moeten zorgen. Om 22.00u kwamen de eerste weeën. En eigenlijk al vrij snel! Elke 3 minuten. Gelukkig voelde ik er niets van en dacht ik bij mezelf: “Als dit het maar is!”

.IMG_2495

Die nacht sliep ik maar een halfuur. Om 6u s’ochtends kwamen ze mij checken en bleek dat ik maar 3cm ontsluiting had.  Normaal zouden ze mijn vliezen breken, maar dit lukte nog niet wegens te weinig ontsluiting. Ik kreeg extra weeënopwekkers  via een baxter. 2 uur later werden dan mijn vliezen gebroken, maar ook die moment vroeg ik om een epiderale. De pijn begon  erger te worden. De epiderale was de hemel op aarde voor mij en ik heb toen kunnen bijslapen.

s’Middags was er weer een checkup maar het vorderde nog steeds niet zoals ze wilden. 5cm ontsluiting dus voor een 2de maal  extra weeënopwekkers!
De pijn begon terug te komen dus kreeg ik ook meer pijnstilling maar dat hielp niet! De pijn kwam er gewoon door en deze  pijn was erg moeilijk te weerhouden.
Dan heb ik echt op mijn tanden gebeten en de tranen proberen te bedwingen. Maar dan om 17.30u melden ze dat ik 9cm  ontsluiting had. Ik was klaar om te bevallen, maar de gynaecoloog bleek weg te zijn en midden in het stad te zitten. Ik moest dus wachten op haar om naar de verloskamer te kunnen gaan. Dit waren 10 minuten die eeuwen leken te duren. Ik kon de pijn echt niet meer aan. Toen ze aangekomen was, reden ze mij naar de verloskamer.

Ik paste de perstechnieken toe die ik geleerd had bij de prenatale lessen. Het duurde amper 10 minuten voordat mijn beeldmooie dochter omstreeks 17.55u werd geboren met een hels gehuil! Ik kreeg een babytje op mijn buik gelegd van 46cm groot en 2,020kg. Ik was meteen alles vergeten en bewonderde haar donkerblauwe ogen die in het niets lagen te pinken en rond te staren naar mijn gezicht. De arts nam haar weg en legde haar wat verderop om haar te meten en wegen. Maar voor mij leek het nog niet over. De placenta moest er nog uit en die zat namelijk vast. De gynaecoloog en vroedvrouw waren met z’n 2en aan het trekken, hun armen verdwenen gewoon in m’n buik. Al bij al was dit de ergste pijn die ik in de hele bevalling meegemaakt had! Ik lag te kreunen van de pijn en te tranen en wilde dat het stopte. Het duurde bijna een kwartier! Éénmaal dat achter de rug was, kon ik op rust komen en weer naar m’n kamer gebracht worden, zonder onze kleine meid.
Die werd naar de bedjesafdeling gebracht. In lekkere, warme knusse bedjes die al de prematuren of zieke babytjes warm hielden.
Daar heeft zij 2 weken doorgebracht en op 14 juni mocht zij mee naar huis!

Ik had ook een knip gekregen waarvan de knoop erg dik en strak was en heel lastig en pijnlijk voor mij. Op de dienst stelde ze mij voor om de knoop weg te knippen dus stemde ik toe. Helaas was een deel weer helemaal opengevallen en koste het mij bijna 2 weken meer om te recupereren.
Mijn resterende kilo’s is 3 kg. Eigenlijk was ik na de eerste week van de 10 kilo al 7 kwijt. Ik denk dat de borstvoeding hier ook een grote rol in speelde want mijn baarmoeder was voor ik naar huis ging al helemaal weer in orde!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s